Η χώρα που έγραφε ασταμάτητα

Από τον Οκτώβριο του 2010, τίποτα στο ελληνικό κράτος δεν πληρώνεται αν δεν δημοσιευτεί πρώτα. Έτσι λέει ο νόμος — τον βάφτισαν «Διαύγεια». Κάθε υπουργείο, κάθε δήμος, κάθε νοσοκομείο ανεβάζει εκεί κάθε υπογραφή: διορισμούς, συμβάσεις, εντολές πληρωμής.

Δεκαέξι χρόνια μετά, ο σωρός ξεπερνά τα 19 εκατομμύρια έγγραφα και μεγαλώνει κάθε λεπτό. Όλα δημόσια. Όλα στο φως.

Και όμως — σχεδόν κανείς δεν τα διαβάζει.

Ο λαβύρινθος

Η αλήθεια είναι εκεί μέσα. Αλλά μιλάει μια γλώσσα που δεν μιλάει κανένας άνθρωπος: κωδικοί ΑΔΑ, ΚΑΕ, CPV, σαρωμένα PDF χωρίς κείμενο, ποσά κρυμμένα σε δεκατέσσερα διαφορετικά πεδία.

Για να απαντήσεις στο απλούστερο ερώτημα — «πόσα ξόδεψε ο δήμος μου φέτος;» — πρέπει να ξέρεις πού να ψάξεις, τι να προσθέσεις, και κυρίως τι να μην προσθέσεις δύο φορές. Οι περισσότεροι χάνονται στους διαδρόμους.

Το νήμα της Αριάδνης

Κάθε λαβύρινθος θέλει το νήμα του. Στο diafaneia.ai ρωτάς όπως θα ρωτούσες έναν άνθρωπο — στα ελληνικά, με απλά λόγια — και η απάντηση έρχεται μετρημένη, με πηγή, με σύνδεσμο στην πρωτότυπη απόφαση.

Χωρίς κωδικούς. Χωρίς διπλομετρήσεις. Το νήμα σε βγάζει πάντα στο φως.

Ο χάρτης του βασιλείου

Κάθε τόπος απέκτησε το δικό του πορτρέτο. Από την Περιφέρεια Αττικής μέχρι τον μικρότερο ορεινό δήμο: τι ξοδεύει, πού πηγαίνουν τα χρήματα, ποιοι υπογράφουν, πώς συγκρίνεται με τους γείτονές του.

Τρεις ομόκεντροι κύκλοι — και μέσα τους, όλη η χώρα.